Monday, October 18, 2010

Coron: One of God's Greatest Creation

Yey it's my birthday today! I'm glad I'm in Coron when my 25 years of existence occured (Naks! Venus? hahaha!) The experience I had in this place was incredibly amazing. My mind is so overwhelmed of stories to tell kaya kahit I just got back today I’m already writing it. I’m afraid I might miss a thing.


Sneak Peek
Remember my FB wall post on this pic with a caption "See you soon"? Wala pa ko sa picture nun.




Eto na ko ngayon. yihaaaa!


I had a lot of firsts on this trip kaya unforgettable talaga siya. This was my first availment of a seat sale. Kung seat sale nga bang maituturing ang P 2683.00 roundtrip. It was a lazy Thursday afternoon, February 18,2010 when I saw a Cebu Pacific Promo. I reserved my Mother and my Cousin Marge, which is single at that time. Bakit ko sinabi yan? You’ll see later why. I thought I just got a major major discount. 4000 kasi yung sa cousin kong isa na galing na dun. Meron palang piso fare na tinatawag. Hihihi! It was also my first flight ever. Nakakahiya man aminin. Hahaha! Pero sa dami na ng travel ko, I admit ngayon pa lang ako sasakay ng airplane. This was the first time I celebrated my birthday outside metro. I went beyond the usual. I want to go back to where the celebrant gets the treat not the guests. It’s my day anyway.


After 8 months of waiting… It was just a week when I reserved a lodging place. I’ve read Sea Breeze was the cheapest of all for only P 300 per night sa fan room with common bathroom. But the contact numbers posted on the blogs were no longer available so I ended up with Sea Dive Resort - 09209458714. Same type of accommodation pero 400 siya. Keri na rin. Kuya Toto was the famous bangkero I’ve read so yun tinawagan ko siya 3 days before. I also rented a van to pick us up from airport to Sea Dive. It was Kuya JJ – 09284083105.


Ate Marge was single at the time I reserved this flight. Pero ngayon Married na siya and guess what.. she’s 3 months pregnant. O diba sa tagal ng pag-aantay ko sa Coron Trip andami ng nangyari. Akala ko hindi na siya makakasama samin. Na-bother talaga ako. Luckily, her OB allowed her. And now we’re 4. Kasama na ang husband niya, Kuya Jeff. Ayiiiii!


My belt is back! My tummy needs to be punished for a great pose later

And were ready. Please bear with me if I’m going to include my first flight experience. Hihihi! Sige na please. Sarap kasi ng feeling. Level up na ko. Literally. Woot woot!


Busy Airport


Patterns



My first ever plane ride. Excited nako



I think we're here. Siya na ang sign!



Yung Take off and landing portion... para ka lang pala sumasakay sa chubibo. Ok na ok ang feeling. We arrived just in time - 10:30 sharp.

Busuanga Airport


Feel na feel kong turista na talaga ako. hahaha! that's kuya JJ, our van driver




Coron Town Proper, where Sea Dive is located is a 40-minute drive from the airport. Along the way, we passed by Yulo King Ranch- a 7000 hectare ranch and the largest in asia. A lil trivia about the Yulo Clan... well they're just the famous associate of the Marcoses. They belong to the so-called Elite Circle sa Pinas.

Sea Dive Resort

We paid kuya JJ 150 each. We just put all the bags in our rooms and change for our Day 1 Island hopping. By the way, the whole itinerary was just my idea. Mahal kasi ang package kaya nagtiyaga na lang ako magbasa ng blogs para malaman ko ang best spots. At around 11:30, I saw Kuya Toto waiting for us at the front desk of Sea Dive.


There he introduced Kuya Jason. Fully-booked na pala si kuya kaya ipinaubaya na niya kami kay Kuya Jason. I was sad nung una kasi nga maraming magandang ocomments kay Kuya Toto. Jason was quiet at mahiyain unlike Kuya Toto... ma-PR. So there.. Jason is our official bangkero/boatman (his contact number can be found at the bottom of the page) Let's save the best for last. Pinag-isipan ko talaga ang finale portion ko na yun e. hahaha! Read on to find out.


The plan was to bring packed lunch at sa island na lang kakain pero dahil ayaw na ng mga kasama ko na magbibili pa ng utensils and everything, kain na lang muna kami. Kuya Toto led us to Binalot tong Dahon. The food was just ok. A typical karinderya taste. Pero ayoko ng maging choosy at gusto ko nang makarami ng island.




Day 1


We finished our lunch at around 12:30 pm. I showed Kuya Jason my perfected itinerary. With just one glance alam na daw nya. Ok... Sabi niya e. It’s a must to bring bread sa lahat ng oras mo sa laot. Kaya from Manila pa ang bread na dala ko. Mukang kulang pa siya kaya bumili pa kami sa palengke. Tinuro din niya samin ang hiraman ng snorkel mask. Its 150 per day. We headed to our boat near Coron Public Market. Then I saw Kuya Jun Jun. Assistant bangkero/tikin master/muro ami. For now, just take it as it is. Makikilala nyo rin siya later.

I would like you to meet Princess Giselle, our boat. 



First stop, Siete Picados 


Unang araw pa lang nangunguripot na kami. Entrance fee here is 100 each pero sa tindi ng acting skills namin naka 50% off kami. I've never been to Ocean Park coz I don't think i'm into fish thing. But the fish feeding experience and the stunning corals I've seen changed my impression on them. I was afraid to dip into the shallow water at first. Feeling ko masisira ko yung corals. Well, aside from that, sinisindak ako ng sea urchin. Sa super clear ng water nakikita ko sila. Based on what I've heard, kailangan mo ng suka or calamansi or pag no choice naman, wiwi ng lalaki para mawala ang rabbies ng sea urchin. Hindi ko alam kung sa Sea Urchin ako natatakot o sa wiwi. Hahaha! Pero napilit din ako ni Kuya Jason. He even led me to the rock na tutungtungan ko habang nagpapakain. Safe daw dun. Ambait niya. 

I love the clear water. Takot pa kong bumaba sa tubig when this was captured. hihihi!


Finally.. paradise it is!




My first snorkeling experience


Dahil nagmaganda ako, feeling ko alam na alam ko ng gumamit ng snorkeling mask. Kala ko sinusubo yung buong mouth piece. hahaha! para ko sasabak sa boxing. Magkakasakit na ko sa bato nung natutunan ko siyang gamitin. Shit ang alat! hahaha!


feeding time
Oo na.. Ako na ang nanggulo sa nananahimik na tubig.


When I'm with them, para na kong nasa loob ng nuknukan ng laking aquarium


Wow! I want to stay here forever. I've never seen anything like this.


Nagkakandalunod na ko makuhanan lang to. Literally, it will surely take your breath away.


Next stop, Kayangan Lake. Entrance fee is 200 each.


Approaching Kayangan Lake 
Hailed the cleanest lake in the Philippines. Now this I gotta see..


Super clean


Hindi kami naka-kuha ng discount dito. Mahina ang acting power. hehehe!


awesome foursome


OMG! Hindi ko alam na mataas-taas pala ang aakyatin dito at ang laki ng steps. Kaya kaya ni buntis to?! I felt like, cargo ko if something happens to her kaya ingat na ingat kami sa kanya. Buti na lang talaga sinama namin si Kuya Jeff.




I thought girl scout na ko. Nagdala nga ako ng insect repellent dahil I heard malamok talaga dito. Naiwan ko naman sa room. We rested for a while when we're almost at the top. Kuya Jason said may cave daw dun, mga 20 steps away kung san kami namahinga. Kaya kahit hindi pa ko fully recovered sa pagod, sumama na ko sa kanya and left them. Then I saw the ever famous postcard shot kaya dedma na si cave. hahaha!


Strike a pose and feel the fame
(pansin ko lang ha.. mas marami ang maganda kong shot pag no-look.)




After the tiring steps up, puro pababa naman ngayon on our way to Kayangan.




We're lucky no one was there. At nauna na naman ako sa kanila. Kuya Jason was helping my Mom kasi and Kuya Jeff inaalalayan si Ate Marge. Ok Photo op.


Peaceful indeed






At last, hindi siya maalat. And the water is so clear. There were a few fishes. Matutulis man ang nguso nila, harmless naman so don't worry.


Next destination, Twin Lagoon.


getting closer




100 ang entrance each, pero naka 50% off ulit kami. The usual way of passing through it is to swim under the small opening or go climb the ladder. Pero may humirit.. meron pa daw isang option sabi nung bantay - through pag-higa sa Balsa. Actually ayaw ni Kuya Jason kasi high tide, baka hindi daw niya kayanin i-tapat yung ulo namin sa butas at either mauntog kami or ma-deform ang ilong namin. hahaha! Pero we insisted. Oo na makulit na kung makulit. Ingat na ingat siya.


At dahil nakasalalay ang ulo't ilong namin, kailangan magpicture picture muna. Souvenir ng matinong ichura.


Ok we're ready!


You rock!




We just passed by Skeleton Wreck near Banol Beach. We could barely see the skeleton itself, malalim na kasi. Nagpakain na lang kami ng fish ulit. Dapat 100 each din dito pero dahil isa lang naman ang bumaba samin sa may wreck, 20 each na lang kami. Hanggang sa nahiya na si caretaker, umabot ang tawaran sa free. Hehehehe! Ayos!


Arriving at Banol Beach




Siguro masyado kami na-excite sa fish feeding kaya when we arrived at Banol shore, wala ng gana yung mga kasama ko. Hindi na bumaba ng boat. Ako na lang nagpicture-picture. Hindi na rin kami pinagbayad. hahaha! Barracuda Lake is just the same as the Twin Lagoon kaya hindi na rin kami nagtagal.




lovely sunset



That ends day 1.

Bago kami naghiwa-hiwalay sabi ni kuya magluto daw kami sa beach the following day. He insisted na siya na ang bahalang ipagluto kami. Sumama na lang daw ang isa samin mamalengke kinabukasan. Si Mama na lang sumama sa kanya. He charged us 1500 for this day.



Coron Market is just a few steps away from Sea Dive


Dinner at Bistro Coron


Day 2


Welcome to Malcapuya





A taste of Bora. Well... the fine sand at least.



Feeling ko tumatapak ako sa polvoron. Ang cute ng sand.




Medyo mahaba ang biyahe. 1hr 30 mins ata. Kaya habang nags-snorkel ako, nakaramdam ako ng sakit ng ulo and eventually na-suka suka ako on my way to the shore. Sorry fish and corals. Pinilit kong umabot sa shore pero wala talaga kong nagawa. Nakatulog ako ng bonggang-bongga sa hammock. Entrance fee here is 150 each. And as promise, ipinagluto nga kami ni kuya Jason at Kuya Jun Jun. Seafood fiesta. Ayaw nila sumabay samin. After na lang daw namin. Kahit ata kaladkarin namin sila, wa-epek. So binilisan na lang namin para hindi naman sila gutumin.


the peaceful sea and the not so peaceful langit




@52 and she still can! (Marie France model?)




Say Hi and Goodbye to Starla the starfish.
Si Kuya Jeff ang pumaslang sa kanya at ini-ahon siya sa tubig. Iuuwi daw nya.


Ok busy kami...



me and my fake crocs.. hahaha!


Cliff View


Next is Banana island.


Kuya Jason said we should go visit Banana Island even just for photo op since our meryenda should be spent in Bulag 1 & 2 talaga which is pag-aari din nung bantay na yun. So bumaba kaming lahat. Naki-usap si Kuya Jason sa bantay na si Aling Violeta na wag na kaming singilin sana kasi hindi naman kami maliligo dun. Gusto lang niya ma-experience namin yung island na yun. Ayun, sinungitan siya. Bababa-baba pa daw hindi naman pala magbabayad. Wag na daw kami mag-picture kung ganun din lang. Ang gusto niya mangyari, magbayad kami sa Banana ng tig-100 tapos 100 each ulit sa Bulag. Kaya to the rescue na si mama. By looking at this pic, you already know what happened.



Picture lang pala makakapagpa-amo kay ate. hihihi!


Banana Shore




ang jump-shot na hindi mahuli huli ni ate marge.. thanks kuya jeff! You saved my height. Feeling ko napudpod na ko kakatalon. hahaha!

relaxing ambiance


Approaching Bulag 1 and 2...




Totoo nga pala yung joke according to some of the folks we've met there, that they have their own version of hundred islands. For every island you visit, you pay a hundred. Nung una hindi ko siya nage-gets e. Until kay Kuya Jason nanggaling. Hagalpak kami. Perfect ang timing.




We really loved that long stretch of sand bar linking the two islands. Too bad the rain poured heavily the moment we arrived. Pag humihinto ang ulan, larga na ulit ng kodakan.


Hindi ko alam na enjoy palang magkaron ng sabuyang lupa sa shore. Kala ko sa snow lang masarap gawin yun. hahaha! I love it kuya jeff! ikaw na ang naligo ng lupa. wuhuuu!


Bulag 1 and 2



try ko nga mag macro




♪ there's a monkey on the lawn ♫


ang grooving grooving mangrove






We saw that there was an on-going construction of concrete establishments on Bulag 2. Mukang bagong resort. Inabutan kami ng ulan nung sinisilip namin kung anong meron. Good thing there is an improvise masisilungan ng construction workers. Naki-silong kami at kwentuhan galore ulit. Nalaman namin, from the makers of Boracay in Aklan, here comes Bora 2 in Palawan. It's three years in the making daw. Ang babait nila. Dahil hindi kami kasya, kami ang pina-upo nila at sila ang nag-tiyaga na nakatayo.


the smiling sting ray (buhay sya ok?)


We saw another starfish. Na-outshine si starla. Don't worry baby, pareho kayong papaslangin.



According to Kuya Jason, Coron is a Zero-Crime town. Duda ako nung una, pero when I got the chance to talk to a lot of people from the Public Market every morning na namimili kami at nagb-breakfast, unti unti kong nafe-feel ang warmth nila sa mga turista. Some even recognized us. Even foreigners na dun na nakatira, palabati. Kung meron man daw gagawa ng kalokohan dun, sigurado daw na turista din yun. Kaya daw hindi sila ino-Ondoy. Mababait daw kasi sila. Nasalanta kami nun e, kaya natawa ako. Sapul. But then I realized, siguro nga tama siya. Napakadalang daw nilang bagyuhin, pero nung pauwi na kami, mukang yun na yung madalang na bagyong sinasabi nya. Delubyo. Raging waves approaching us.


Hindi ko na na-capture. Well, I wanted to pero hindi naman water proof cam ko. Malamang nagalit ang kampon ng karagatan dahil binibitbit namin pauwi ang mga starfish. I don't know where to hide. Kahit san ako sumuot sa parte ng bangka, masakit ang tama ng ulan. Sabi ko iba na to. May something. We're getting scared. Natapos ni Mama ang Rosary. Makapigil hininga ang biyaheng yun. Mabait pa rin si Bro samin at naka-uwi kami ng ligtas. And that ends Day 2. Kuya Jason charged us 3000 para sa araw na to.


If you are not as kupad as our group, and you still have a lot of time, pwede na kayong dumiretso ng Culion Island and embrace this historical place. I know before hand na malapit siya sa Malcapuya pero ginawa ko siyang pang Day 4 without my family knowing it. Hihihi! E ala naman na kasi kaming gagawin sa araw na yun.


Dinner ng mga Niger sa SeaDive Resto


pwede na siguro sa apat na katao to


Day 3


Actually, on my itinerary, this day is allotted for Calauit Safari. But Kuya discouraged us since the animals is not as many as before. Some of them died. Also, I've seen giraffe and Zebra sa Manila Zoo. I don't think there's a huge difference. Super layo din kasi ng biyahe. 3 to 4 hours. Imagine, masasayang ang 8 hours namin. So scratch! Namili ulit kami sa palengke. Pero this time kami na ni mama ang namalengke. Shy na kami kay Kuya. Supposed to be, bili na lang kami ng Chooks to Go kaya lang tatanghaliin kami at 9am pa ang bukas. Hindi ko pa alam kung may lutong chicken na nun. Calumboyan is an hour and 45 mins ride. Kaya pang-chicken BBQ, hotdog at ensaladang talbos ng kamote ang pang-lunch namin. Oh and yeah, don't forget the bread.


good morning neighbors!


parang bundok ng teletubbies


Keep your cam with you always, you never know the surprises Coron can offer. Mahirap ng magsisi. We saw 3 Tuna and a flying fish jumping off the water. Pakitang gilas.





First stop, Sangat Japanese Gun Boat Wreck


Kakaiba ang ambiance. It's eerie. Feeling ko hihilahin ng nagmumultong hapon ang paa ko. hahaha! Dati daw kasi, tinaguan ng Japs ang Coron nung WWII. Maraming lumubog at hindi na nai-ahon. Mai-ahon man, lasog lasog na. Coron became the Ship Wreck Diving Capital of the Philippines. Ang catch dun, naging fish sanctuary na rin siya. Kaya maraming fish inside. It's a must na bumaba ka at magsnorkel. I don't wanna miss a thing here kaya set aside the feelings muna.


Kuya Junjun and his muro ami side





Ang laki ng ship na to. Kahit hindi ko ilublob ang cam ko, you can see it clearly. Namanginoon ang cam case ko. Nung ginamit nina Kuya Jeff, nalunod sa tubig. Ayun ayaw ng mabuhay. Kaya ako na lang ang photographer niya habang nagsswim-swim above the wreck.




Next Stop, Calumboyan Island


It's 11:30am when we reached this place. Late na para magluto ng lunch. As usual sila kuya Jason ang cook. Sayang daw kasi ang moment namin kung uubusin ang oras sa kakaluto. Since they've been there for years, it's a pleasure for them to serve us naman daw. I'm so touched.


Sea weed ba ito?




Remember Kuya Toto? I saw him there. He was with a group of 8 with 3 assistant bangkeros. Kinaka-musta niya kami. He keeps on saying pasensya kasi hindi niya kami nasamahan. Pero sabi ko, sobrang ok kami kay Kuya Jason. In fact, I'm thankful na siya ang ni-refer niya. Nag-alok si kuya Toto na siya na daw ang bangkero namin for Day 4 para magkasama sama naman kami. I responded with a smile. Ayoko na actually. Masaya na kami kay Kuya Jason. My mom agreed na dapat hanggang sa huli, Jason-JunJun tandem pa rin kami. Isa pa, maraming assistant si kuya Toto, maraming isasama sa budget ng pagkain. hihihi!


Its almost 12 na and hindi pa luto ang food. Wala namang dapat sisihin kundi ang kabagalan namin. Pero hindi ako nakaka-ramdam ng gutom. Sa ganitong ka-gandang lugar, nevermind your tummy. hahaha! Snorkel ulit.



Nung naka-pahinga na ko sa duyan, lumapit ulit si kuya Toto. Kala ko mangungulit na naman. Bigla siyang may inabot na 4 packs of Cashew Nuts and 1 pack of Panucha. Awwww... A very thoughtful bangkero. Almost 1pm na kasi yun at nakikita niyang hindi pa kumakain ang grupo namin. Nahiya talaga ako sa kanya. At last nakaluto na rin sila. 1pm na when we started eating. Matagal kasi lutuin ang BBQ. Hehehe! sana pala tinola na lang. This time napilit na namin silang sumabay. Yehey! We left the island at around 3pm and headed to Coral Garden.


As the name says, it's pretty obvious what to expect here. And my expectations were exceeded. Sobrang ganda ng mga corals. May parang glow in the dark pa nga. Those stands out from the rest.



Dahil sa sobrang bigat ni Kuya Jeff, nawasak ang kawawang hagdan ng bangka. May souvenir tuloy siya sa paa.





ang sugat bow! (Read on, I'll have my turn you'll see)




Good thing I have alcohol with me. Pero sabi ni kuya Jason, hindi naman ma-iinfect yun dahil nasa tubig alat kami. Mas nakakagaling pa nga daw yun.




Next Stop, Lusong Sunken Ship.


This time, hindi na kami nakalapit dun sa ibabaw ng ship mismo. May diver kasi. Baka daw tamaan ng propeller. Kuya Toto and friends were there as well. Since takot na si buntis and my mom sa ship wreck, kami na lang ni kuya Jeff ang magsswim papunta dun. Actually, I'm scared too but Kuya JunJun promised to lead me there. Mega kapit lang daw ako sa kanya kung pagod na kong magkakawag sa tubig. Ayos!


Pero may problema, wala na kaming hagdan. Pababa is easy, pero kung pano kami aakyat... that's the problem. Medyo malakas ang current nun, matatangay kami kaya dapat medyo makalapit man lang sa wreck. Since, Kuya Toto arrived first, naunahan nila kami sa rope na pagtatalian sana nung bangka. Kuya Jason suggested that the two boat should be linked para makatawid ako. Mahusay! Kailangan ng malupit na timing kung pano ako tatawid.



The group of Kuya Toto followed Kuya JunJun too. Ang galing. It's just a feet away from the surface. Pwede daw ako tumungtong sa wreck itself. I love it. Ingat lang kasi it's rusty.








Hinanap ko si kuya Jeff, wala siya. Hindi na pala siya nakasunod sa amin. Malakas daw ang current. If I know masakit lang yung sugat nya sa paa. hihihi! Palusot.


When I was about to go back to our boat, siyempre makikitawid ulit ako. Hindi ako sanay sa hagdan nila, ayun.. I had a small cut on my nose. Tumama din yung taas ng lips ko. Namamantal pa naman ako pag nadadali. Pagdating ko sa boat namin, dinudugo ako. hahaha!




On our way home, malakas lakas na naman ang ulan. We saw a buhawi on the sea pero malayo siya. Hindi ko na rin na-capture. It was different from yesterday kasi may kulog at kidlat na ngayon. Mas scary. We paid 3500 to kuya for this day. Sabi niya samahan niya daw kami sa Mt. Tapyas bukas ng umaga, gusto nya din daw dun. Of all the blogs I've read, wala ni isa man sa kanila ang sinamahan ng bangkero papunta dun. You have to sacrifice a peaceful sleep for this because we wanted to catch the sunrise. Kaya sobrang na-appreciate ko yun.



I texted him nung matutulog na ko. Dinramahan ko para bigyan ako ng discount sa trip bukas. Effective. From 3000 to 2500. Ayos na ayos!





Day 4


Kahit pagod siya the previous day, still he came - 5 am sharp. Sobrang bait talaga ni kuya. It's Mama, me and Kuya Jason lang. Ayaw na rin nung mag-hubby bumangon ng maaga.


our goal...



about a hundred steps na lang





The big cross is just right where it should be. He created this astounding place. Hindi ko pwedeng palagpasin ang moment na to thank Him. Ano ba naman yung 719 steps. Just a little sacrifice and truly.. a great way to start your day.







superb view



Nakababa kami mga past 6 na. Umuwi muna si kuya para magprepare na sa trip namin. Dumiretso na kami ni mama sa pamamalengke. Yung luto na sana ang dadalin namin pero madalang ang bukas na karinderya ng ganung kaaga. Konti lang nabili naming luto. The rest, our favorite alimasag. We passed by Coron's version of Baywalk - Luwalhati Park.







Coron's Mala-Hollywood sign


morning at the port


Ang over maximized nilang tricycle


Konti na lang ka-level na ng FX ang capacity. 2 person can fit at the back, 2 in front, 2 on back ride, at isama mo pa ang driver. Woah! a total of 7 passengers.




Bound to Culion Island


Malayo-layo din ang biyahe namin papuntang Culion. 8:30 kami umalis sa SeaDive. On our way there, mga 1 hour na ang nakalipas nun e, kuya stopped the engine. Na-bother kami. Sinilip ni Kuya Jun yung propeller. May sumabit daw na plastic. Kaya please lang, keep Coron clean and green ok? Nakaka-abala sa kanila. Pero mga 5 minutes lang kami nakahinto and go na ulit.


Dahil naka shades si kuya JunJun, natuwa ako at ginawa ko siyang subject for a while. hihihi!effort!


It was supposed to be a one-hour and 45 minutes ride pero unfortunately, when we're just 30 minutes away na lang from Culion, naputol na ang dyaskeng propeller. Nagtawag na siya ng rescue. Sayang din yun sa gasolina. Good thing may isa pa siyang bangka.



We're stuck sa may Pearl Farm. While waiting, sabi ko magluto na lang kami. Ang cute. Nagsasaing kami sa gitna ng laot. Tapos nagkkwentuhan na lang kami at napag-usapan si Juday at ang Ploning. Hahaha! What a topic. Cuyunin kasi ang salita ni kuya Jun Jun, yun din ang salita ni Ploning. Akala ko nga Tagbanua din siya. Yun kasi ang mga native na nagbabantay sa mga isla. Tinuruan pa niya ako. I hope I got it right... Dayon Kamo - Tuloy po kayo.


Yung Cuyo island na shooting site ng Ploning, dun din sa bandang Coron. Kaya pala puro kasuy din ang pelikulang yun.


a stranded pose


improvised stove saves the day

boat compartment


the pearl farm

Kinuwentuhan niya kami tungkol sa pangte-take advantage ng foreigners sa mga Tagbanua nung araw. Dahil marami ngang ship wreck dun, may mga nakukuha ang natives na gold at foreign currencies. Since they don't know how valuable it is, they just exchange it for a sack of rice or some other basic necessities. They even offered money to buy some of the islands for a very cheap price.


At last, after 40 minutes, dala na nung father ni kuya Jason and friends si Giselle 2. Hinila na lang namin yung isang boat. Napansin nila na mabigat din at lalo kaming tatagal sa ganung setup. Kaya yun. We left Princess Giselle at sina tatang. Sila na lang daw bahala mag-ayos.


the rescue operation


approaching Culion Island


Pagdating namin sa Culion it's almost 12 kaya bago kami bumaba ng boat, we shared the lunch. We saw a lot of children playing and swimming on the shore. Dedma ang sea urchin. I realized they were so lucky to live in this majestic place.








they're all smiles


... ang dinedmang sea urchins
(kinakain daw yun ng mga taga-Culion according to Kuya Jason)



To give you a background of what Culion is, dito lang naman dinadala lahat ng Leprosy Patients nung araw. This small town is so quiet, parang may misteryong nakatago (promise!). Mukang harmless naman ang mga tao. Though, napakalayo nila sa kabihasnan. It's Sunday at lalong nagpa-tahimik sa lugar. Madalang ang nakakarating dito. Kuya Jason admitted, this was just his second time here. Hindi naman kasi mahilig ang local tourist sa history.


From left to right: Kuya Jason, Me, Mama, Ate Marge, Kuya Jeff


We rode the tricycle in the picture going to the oldest church in town (na-experience ko din at last). It was named La Immaculada, built year 1933. Kala ko aabot kami sa misa. Nakakapagtakang wala halos tao nung dumating kami. Inaayos pala siya.






side view









What we enjoyed the most is Fort Culion. It was just beside the church. Overlooking ang sea. Yiiihaaa!


I saw another postcard, when we were in their tourism center, exactly the same as this shot. hehehe! gotcha!


si Jack.. Si Rose.. at ang canyon



We passed by Culion Museum at mukang malas kami that day. Closed siya kasi weekend. Nga naman. Hay!




Pero hindi sumuko si Kuya Jason. Hinanap nila ni Kuya Jeff ang caretaker. Ginalugad ang Culion at pinuntahan nila sa bahay. Luckily he was there. Nilalamok na kami nung dumating sila. Dapat talaga laging ready ang Off lotion. Again, saludo ako sa effort ni kuya. Mabuhay ka.


Yun na nga. Inopen ang buong museum para lang sa aming lima. Cool! May film showing na-inoffer si caretaker. Nakakatuwa kasi 5 lang kaming nanonood sa auditorium. It showcased the history of Culion and the struggles of all doctors assigned there to find a cure for the deadly disease. Hindi rin sila nakaligtas sa gyera nung araw. Tapos naglibot na kami hanggang sa taas. The caretaker charged us 100 each. 150 pag foreigner.


painted version of the whole Culion

ward bed


When I was a kid, I always wanted to be sick. Senyorita moments yun e. Nung nakita ko to at kung sakaling nabuhay ako sa panahon nila, gugustuhin ko pa kaya?!

take a look at the nun (masisisi nyo ba ko kung sinabi kong misteryoso ang lugar na to?)

I found an excerpt somewhere. Maybe from one of the doctors.


Since the mode of transportation before was so poor, here comes the Ambulance, Culion Style.

a replica of a Leprosy Patient




Photography back then


medyo scary yung structure ng school.. sanib!

Municipal Hall of Culion



Did you notice wala halos tao sa mga pictures ko? The population is so few that they can even pinpoint kung sino ang mga dayo.



As usual, inaasahan ko na ang ulan. We got used to it na everytime uuwi kami, sasalubung siya. Kuya had a hard time sa pag park ng bangka kasi tinatangay din siya sa laki nyang yun. Hahaha! Peace kuya...










See the dark clouds and the heavy pouring rain?
Director na lang ang kulang. Pwede ng makabuo ng Ondoy the movie



Awa ni Lord hindi kami nakadagdag sa picture na to

Dahil may on going delubyo, tamang tama para sa final destination- Maquinit Hotspring.


Sabi ni Kuya Jason, tutal umulan naman, baka high tide na ngayon dun kaya ihahatid na niya kami. Baka daw kasi tagain kami ng tricycle driver sa rent. Based on what I've read, ganun nga yung usual way. I never thought pwede siyang bangkain. Natuwa na naman ako sa kanya. Tinanong siya ni mama kung pano ba kami uuwi, coz we thought he's just going to drop us off. Pero hindi pala, antayin niya daw kami at ihahatid pa rin hanggang samin. Awwww... wala na kong masabi.



approaching Maquinit



Mangroves are everywhere




enjoying our last stop

"Thank you for visiting. Come again" -rainbow


Ang sarap magbabad. I felt like I was in a Spa. Buntis is not allowed. Sorry ate Marge. Bawal kasi mainitan ang baby. May mga dumating na studyante from Busuanga. Ang dami tuloy tao. The temperature was about 40 degrees. Tamang tama lang. Na-miss ko tuloy ang 88 Spa Experience ko. Maya maya pa parang nararamdaman kong umiinit lalo. Sabi ni kuya Jason, baka daw kasi na-ihi na yung sandagunot na studyante. hahaha! Maloko talaga. At dahil sa likod kami ng Maquinit dumaan, its free. Bravo kuya, Bravo!



That ends Day 4. Sabi ko diba naka-discount ako ng 500 kay kuya? Sa dami ng nangyaring adventure ke kamalasan yan o ano pa man, all in all I was so satisfied. Kaya ako na rin ang nahiyang bawasan pa siya ng kita. Nasiraan na nga yung tao e. Isa pa, this will be the last day na magkikita kami. I really hope not. I'll be back. I'll make sure of that.



the last sunset


Panic buying of pasalubong in Everly cheverly. It's not cheap I must say but the t-shirts I bought have a pretty good quality. If you don't have enough money left, I suggest the souvenir shop beside Bistro Coron.
I'm a proud negritang pinay. It's a sign na nag-enjoy ako ng sobra

Goodbye Coron! I will miss you big time!


I promised Kuya Jason, that I would help him and this is the least I could do. He doesn’t know how to use the Internet, which is a great opportunity sana para ikalat ang contact number nya. Kaya he’s just relying to those who know. So here it is.. our boatman's contact number Coron edition – 09085053687. Salamat sa greatest boatman ng Coron. Woot Wooot! More Power Kuya! Clap Clap Clap to the nth power!

Total expenses? 5700.00 per person approximately. That includes the boat rental, beach and museum entrance fee, food, snorkeling masks, van and tricycle transpo and accomodation. Remember, we're only four. Kaya medyo mahal. Air fare and pasalubong is not included. I know mas madiskarte na kayo sa sale ngayon. This will be my last trip for this year. I have 3 scheduled trip next year at lahat sila less than 500 na ang roundtrip ticket. Nadala na ko. hahaha! Until then!

Wednesday, July 14, 2010

Makapigil-hiningang eksena sa araw araw

We may not notice it because it happens everyday anytime anywhere. Some of us never even realizes it pero tingin ko isa sa mga ito ang ikamamatay ko... dahil sa sakit sa puso. Here it is...




Unang tagpo..
Pedestrian lane. Hindi talaga ako bihasa sa pagtawid sa kalye kaya ito ang sandigan ko. Makailang beses din akong nabubusinahan sa mga kalye dahil hindi ako marunong tumawid. Ang inaakala kong malayo pa, malapit na pala. Kung pwede lang lumabas ang driver sa kotse nya at duraan ako, malamang dati na nilang ginawa... Dumating din sa point na hindi na kumpleto ang araw ko pag hindi nila ako nabubusinahan. Mga leche sila! Minsan kahit pinipili mong mag-ingat, yung mga tao naman sa paligid mo ang pasaway. Natuto na ko. Una, kung mag-isa ka lang, wag na wag kang tatawid kung hindi kayo nagka-eye contact ng driver.. hindi para akitin siya kundi para maging aware siya na tatawid ka na. Pangalawa, kung may kasabay kang tatawid, kung sa kanan manggagaling ang sasakyan, pumunta sa tabi ng kasabay sa pinaka-kaliwa sa posisyon na ikaw ang huling masasagasaan pag nagkataon. Para if ever nagtatalsikan na sila, may pagkakataon ka pang tumakbo. Ikatlo, kahit pa sa kanan mamumula ang sasakyan, tumingin ka pa rin sa kaliwa. Marami din nabibiktima ng singit gang... MOTOR in particular. Para silang mga peste sa lansangan.


Ikalawang Tagpo...
Lalayo pa ba tayo? sa MRT lang meron na. Ang makasalanang STOP ENTRY.. Marami talagang nagkakasala dyan dahil mapapamura ka lalo na pag ikaw na ang kaunaunahang taong naharangan ng batuta ng guard. Kahit siguro kumain ka ng apoy sa harap nya hinding hindi ka nya papayagan makapasok dahil idadahilan nya na baka may makakita at dumugin sya ng mga gaya gaya sa ibang pila.


Eto pa.. Inaamin ko, ako yung tipo ng tao na kating kating makauwi ng bahay. Yung naiimagine ko na na may nakasulat na malaking FINISH LINE sa lusutan ng MRT card. Ganung level. Hagdan ang sagot sa mga tulad ko. Minsan isang gabi... narinig ko ng paparating ang tren. Nasesense ko na talaga siya promise kaya nagmamadali akong bumaba sa unang hagdan. Sa ikalawang hagdan papuntang riles na mismo, sakto! may dalawang matrona na nagtsitsismisan pababa habang dumarating na yung tren. Kulang na lang magtulos ako ng kandila at sabay sabay naming awitin ang Ave Maria sa sobrang bagal nila. Ga-prusisyon. Nakikita ko ng lumalabas ang mga tao sa tren sa mga oras na yun. Hindi pa rin ako makadaan hanggang sa dumating na kami sa mga huling hakbang ng mapansin nilang may naka-amba ng patalim sa likod nila. (gusto ko talaga sanang gawin yun pero wala na kong oras kaya pinandilatan ko na lang) Sinubukan kong habulin ang tren pero huli na ang lahat. Bago pa ko makarating sa Female Area nagsasara na ang pinto.


Roundtrip. Mahilig ako dyan nung hindi pa uso ang shuttle papasok. Privilege ng buntis, matanda at may kapansanan. Nagiging isa ako sa mga yan depende sa sitwasyon. At hindi ako nagiisa. Kahit papayat payat yung ibang mga babae ipinagpipilitan nilang buntis sila. Oo parang mga butete lang. Pag nagsisimula ng mag-inspect ang guard parang naririnig ko na rin ang director na sumisigaw ng "Lights. Camera. ACTION!" Sabay sabay nilang aayusin ang damit nila para magmukang malaki sa bandang tiyan. Yung iba naman, magkukunwaring anemic at uubo ubo sa sulok para kunwari may sakit. Pero eto ang panalo, may mga ibang tumatabi sa mga senior citizen at nagpapanggap na anak o apo... ako yun! Ngingitian ko lang ang matanda, alam na nila agad kung ano ibig kong sabihin. Hehehe! Walang ka-effort effort. Hindi ko kasi kaya ang ginagawa nung mga unang nabanggit. Minsan ko ng nasubukan gawin yun pero nagmumuntik muntikanan ako. Hangga't hindi umaalis ang guard sa tren hindi ka pwedeng huminga. Minsan gugustuhin mo ng may mahuling isa sa tren kung san ka nakasakay. Masaya na ang guard kahit 1 down lang. Hindi na nya papansinin ang iba. Naaawa ako sa mga babaeng napagtitripan nya at napapalabas dahil hindi convincing ang pag-iinarte nila. Oh well, I'm proud to say hindi pa ko napababa ng tren kahit kailan. Hindi ko alam kung magaling na ba kong artista o sadyang lucky lang ako!




Ikatlong tagpo....
Naranasan mo na bang ma-late ng isang minuto at isisi ito sa lahat ng bagay na sa tingin mong nagpalate sayo? Ako.. bonggang bonggang OO. Maraming beses na. At isa ang STOP LIGHT sa mga bagay na isinumpa ko. Saludo ako sa mga driver na bihasang bihasa sa "Beating the Red Light". Yeah men! Pag nakikita na nilang nag-oorange na lalo pa nilang binibilisan, grabe ang adrenalin rush. Exciting! Pero para naman sa mga korning driver, ayun naliligo sila ng mura galing sa pasahero. Biglang dadami ang butiki kasasabi ng "Tsk! Tsk! Tsk! Muntik na o! Paksiyet!"


Ikaapat na tagpo..
Elevator. Hindi ba nakakabadtrip pag nakita ka na ngang paparating, hindi pa pipindutin ang Open or worst, mali ang mapipindot na button na lalong ikasasara nito? yung pangalawa, mapapatawad ko pa sila, pero yung una... mata lang ang walang ganti.


Ilan lang ito sa mga kahindik hindik yet nakakatawang experiences ko. Heheheh! Happy reading!

Sunday, June 20, 2010

Batang Isip

I've been writing a lot of travel experiences these past few months. Hindi na summer ngaun (sabi ng walang kapag-a-pag-asang PAGASA), at ubos na rin ang pera ko. Naisip ko lang, siguro it's time na tungkol naman sa buhay ko ang iku-kwento ko. Para cute. Gamit lang ang garampot kong ala-ala, hindi ko kailangang ng masyadong effort. At dahil pasukan na, mga bata ang nagkalat sa daan.. minabuti kong magsulat ng tungkol sa masasayang araw ng buhay ko... ang aking kabataan. Ok! flashback...


Nung bata pa ako...

  • marunong akong manghuli ng bulaka.. palakang hindi pa finally developed kaya may parteng butete pa rin. Maliliit lang ito. Una, mangunguha ka ng suso sa kanal.. siyempre magtatago ito sa bahay nya. Ilalagay mo sa isang malaking bato... tapos pag lumalabas na ulit ang pinkish nyang laman... gamit ang isa pang malaking bato... chaka mo sya pipisatin ng bonggang bongga.. para tragic ang dating. Mahirap kasi pag "killing me softly". Parusa yun. Tanggalin ang basag na shell. Tapos, kukuha ka ng patpat na may pisi.. dun mo itatali ang pisat na lamang-loob ng suso. Isawsaw mo lang ito sa kanal na masukal ngunit hindi mabaho at maitim. Maraming ganyan sa probinsya. Yung tipong mahihiya ang mineral water sa sobrang linaw nya. Habaan ang pasensya.. maya maya may kakagat na dyan promise. Kung suswertihin, palaka na mismo ang mahuhuli mo. Be ready.
  • hindi ako mahilig sa gatas.. kape ang favorite ko... kape sa mangkok. Sabi nila masama ang kape sa bata.. masyado na sigurong late to at hindi na naagapan ng nanay ko. Hindi na ko nabubuhay kung walang kape. Oh and yeah, "Baracko" in particular. Siguro mahal ang gatas nung araw. Bakit sa mangkok? Hindi kasi uso ang baso sa probinsya namin. Nilalabas lang nila ang mga magaganda nilang utensils pag piyesta.  Minsan pag tinatanong nila ako kung bakit ang tangkad tangkad ko, hindi ko alam ang isasagot ko. Ngayon ko lang naisip...
  • kumakain ako na nakataas ang isang paa. Natutunan ko yan sa nasira kong Mamay (my lolo). Mahilig umupo si Mamay sa edge ng bangko. Minsan naalala ko pa nung kumain kami at umupo sa mahabang bangkong yun.. kuya ko sa kabila, ako sa gitna, at si Mamay sa kabilang dulo. Nauna akong natapos, maya maya sumunod ang kuya ko, pag-alis nya, natuwad ang bangko. Ayun nahulog ang kumakain kong Mamay... pinigilan kong tumawa promise. Hindi ko po sinasadya... patawad. FYI, hindi naman yun ang ikinamatay nya.. wag OA.
  • kahit babae ako, para akong barako kung kumilos. Mahilig ako maglambitin sa mga bakal at puno. With matching sigaw pa kung sinong character ang pino-portray. Bongga diba?Minsan naalala ko, naging "Shaider" ako at naglambitin sa bakal na swing ng kapit bahay namin... namali ang bagsak ko. Ayun, nabali ang kaliwang kamay ko at kinailangan sementuhan. Dun ko naalala, ako nga pala si Annie.. Saya no?
  • mahilig akong magyapak. Minsan na kong naniwalang papasukin ng worm ang paa ko sabi ng mga native sa probinsya namin (hahha! native talaga e no). Kahit ilang beses pa akong takutin, walang habas ko pa rin tong ginagawa. Masarap sa pakiramdam pag walang sapin ang paa at itinatapak sa kahoy na sahig diba? aminin... Naniwala lang ako sa pananakot nila nung minsan napoo-poo ako. hahahaha! alam na...
  • manunupot ang number one panakot sakin pag nahuhuli akong nasa lansangan pagpatak ng alas sais ng gabi. Sila daw yung mga kampon ng kadiliman na nangunguha ng bata at isinisilid sa sako... iniaalay sa tulay pagkatapos. Matibay daw kasi ang dugo ng bata. Fresh pa.
  • natakot din ako sa bayugo. Sabi ng matatanda, bawal na bawal na lumalagpas ang unan mo sa unan ng mas nakatatanda sayo. Kundi kakatukin ka sa ulo ng bayugo. Tinanong ko ang nanay ko kung ano ang ichura niya. Sabi nya wala daw nakakakita sa kanya.. pero kulay pula daw siya kwento sa kanya ng lolo ko. So close sila ng lolo ko ganun?! Siya lang pwede makakita?!
  • naniniwala akong bawal makakita ng pula ang baka at kalabaw dahil susugurin ka nila. Kaya kung ang suot mo ay may bahid ng pula, hindi ka pwedeng magpakita sa kanila. Goodluck sayo.
  • achuete ang ginagawa kong cutics. Cutics ang tawag sa nailpolish nung kabataan ko. Hindi ko alam kung yan pa rin hanggang ngayon.
  • kapag may nakikita akong naglilipstick... pag natapos na, nakikita ko na lang ang sarili kong naka-nganga at naka-nguso din.
  • sinasanto ko ang PISO.. pag may nag-alok sakin nito, gagawin ko lahat ang gustong ipagawa sakin. Kahit nagmumuka na kong manikang de-susi.
  • sinasabuyan ko ng asin ang mga asong nag ma-make love sa kalye.
  • mahilig akong magtampisaw sa baha. Galisin na kung galisin, ayos lang. Ang saya naman. Minsan inaantay pa namin na may dumaan na sasakyan para masabuyan kami. =)
  • uso ang pangangaluluwa samin. Hindi ito ghost hunting gaya ng nasa isip nyo ngayon. Ito ang caroling pag araw ng patay. In fairness kabisado ko pa rin until now.. Kaya hindi lang pasko ang hinihintay naming mga bata, pati Nov 1... Two time Bigtime!
  • natuto din akong magsugal sa perya... color game. At maniniwala ba kayong napalago ko ng sixty pesos ang pisong puhunan na ibinigay ng tiyahin ko? Elibs na? =) Minsan pag natatalo ako, lumilipat ako dun sa tig bebente singko lang na taya. Yung ihulog mo sa mga square square tapos makakakuha ka ng delata, tupperware, baso at kung ano ano pa. At least magagamit ko. Minsan nakakapag-uwi naman ako kahit papano. Pero madalang, dinadaya kasi ako ng bangkero... hindi daw sakto sa loob ng kahon. Minsan, pag wala na talaga, kapit na ko sa patalim, maghahanap ako ng kamag-anak na nandun din at manghihingi ako ng puhunan. hehehe! Ni isang kusing, wala ng nakabalik sa kanila.


  • nakahithit na ko ng yosi. Yung magaling kong tiyahin ang may sala. Ang pina-tira pa sakin yung brown na yosi na kinakain nila afterwards... pinahithit ba naman sakin e diba matapang yung ganung flavor? Inubo ako ng walang habas. Kaya isinumpa ko nun sa sarili ko na hinding hindi na ko magyoyosi. Na-realize ko, kung may anak kayong ayaw nyong magkaron ng bisyo paglaki, try nyo din gawin kung anong ginawa ng tiyahin ko sa kin. Effective.


  • nakainom na din ako ng Fundador. Peer pressure lang nung pinsan ko. Try daw namin. Kahit pa ayoko, hindi ako nakapalag kasi siya yung isa sa mga pinsan kong ni minsan hindi pumasok sa isip kong susubok ng ganun. e ako pang maharot ang hindi papayag? Dalawang lagok lang yun pero iba ang epekto sakin. Nagkasakit ako. Nilagnat. Lashing na pala ako. Isinumpa ko na rin na hinding hindi na ko iinom nun. Yun fundador lang, pero ibang drinks oo.. hehehe! hindi pa rin nadala.


Tunay ngang kakaiba ang kabataan ko. Jampacked. Brutal. Maka-mundo. Mayaman. Totoo. I must say, ma-swerte pa rin ako at naranasan ko ang mga bagay na yan. Kung ano man ako ngayon, utang ko yan sa magulang ko at tiyahin kong nag-alaga sakin. Hindi dahil sa pananakot nila na ikina-trauma ko ng bongga (LOL!), kundi dahil hinayaan nila ako. Kapag ikinukwento ko yan sa mga kaibigan ko, ewan ko pero may inggit factor daw sila. Kaya ishina-share ko din yan sa inyo. =) Happy weekend!

Monday, June 14, 2010

Road Trip to Subic

Yes its a long weekend again! At dahil kaladkarin nga ako I decided to join my Tito of Bulacan on their road trip to Bataan daw. Swimming galore ulit. He had purchased a new bus and syempre it should pass a test drive. So this is it.. dala ang garampot na pera, (because I know hindi nya kami matitiis na pagbayarin.. hahaha!) we went. 7:30am call time, 6:30 pa lang nasa garahe na kami. Naisip ko, kung sa office lagi akong ganito, hindi ba dapat I deserve a reward? Pero pag late ka naman, para anlaki ng kasalanan mo, kalevel mo ang mamamatay tao...ganun!

Anyway.. hindi na ko magtataka kung past 8am na kami umalis dahil never in my entire life na nangyari yun. Kala ko konti lang ang sasama.. believe it or not, napuno ang bus. Ganun na pala karami ang angkan namin. So this is not just a family outing, I call it "Sangkalahian" outing dahil nuknukan kami ng dami. By the way, hindi ako na-brief na hindi pala aircon ang sasakyan namin kaya yun, nanlilimahid kami. But the bus is way much better than other ordinary bus na nakikita mo sa EDSA. I'm saying this not because my tito owns it... but because nilibre nya kami. hahaha! joke lang! Nga pala, wala rin nakaka-alam ni isa samin na nandun kung san kami pupunta exactly. I've been asking kung san ba kami sa Bataan kasi magre-research na ko ng mga itinerary para hindi sayang ang lakad. Tahimik lang sila. Hindi ko lam kung pinagloloko ba ko. We passed by Dinalupihan pero parang wala akong naaaninag na dagat kaya hindi pa rin tumitigil ang bus. Ito pa ha.. non-stop siya promise... walang ihi ihi. Masyado atang excited yung bago nilang driver, nagpapakitang gilas. Kaya kahit nag-aasin na ang wiwi mo balewala sa kanya. Hanggang sa nakarating na kami ng Olongapo Proper. It's already 11:30am... and I'm hungry. We saw Ocean Bay View (?). One of my cousins said, it's the nicest yet cheapest of all resort that can be found along the way. Bigla ako nabuhayan ng loob.. Kahit pa mataas na ang standards ko when it comes to beaches, pwede na rin yung mga cheap kung maganda naman talaga. Parang nabingi ata ang mga tito ko at hindi pinara yung bus. Ok sige palagpasin natin baka marami pa naman maganda.
After 7 minutes drive, biglang nagstop yung bus. Sabi nung driver nandito na daw kami. First thing we've done, dumungaw sa labas at hanapin ang magandang resort na naghihintay sa amin. Left? wala. Right? wala. Ok wala. Wala akong makitang maganda ate Charo. Kinakabahan na ko at this very moment. Bumaba yung driver at pumasok sa eskenitang maliit. Naaninag ko yung bulok bulok na cottage na kinulayan ng blue green ang fences. Parang perya lang. Kitang kita rin sa labas ang maruming pangpang. I was disappointed pero knowing them, papatulan nila yung ganung klase. True enough. Nung inaya na kaming bumaba parang dumikit ang pwet ko sa kinauupuan nya. No choice. Hindi kinaya ng powers naming maaarte ang powers nila kaya go na lang.



First Glance... Ok may flag... and I'm not impressed at all
Under that port is where we spent so much of our time. Bukod sa yan lang ang medyo magandang view na makikita mo, e ayaw din naman naming umitim. Another reason is that, it would make it appear as if dyan kami nagstay at hindi sa may chakang kubo.
I can't imagine na makakaligo ako sa dagat ng basura.. its super overwhelming. Eto ang panalo, We enjoyed the waves there, can you believe it? Nakakatawa nga lang kasi kasama mo ang mga pampers na gamit na, balat ng chichirya, kendi atbp. Matutuwa ang basurero sa dami. Imbes na maimbyerna kami, nagbibiruan na lang kami pag may lumulutang lutang na dumi. Minsan nagbabatuhan pa nga. I reminisce the old times nung mga bata pa kami. May sapa kasi near our lolo's house kaya we can swim whenever we want, at ganun din ang eksena. Kaya I can say, hindi lang si Manny ang nakaligo sa dagat ng basura... kami din!

We had fun taking pictures in this place. Para ka lang nasa barko.

They also rented a jetski. Ang saya kasi halos lahat kami dun first timer. Sayang hindi ako umabot sa oras e. 1300 half an hour. Sa dami naming gustong mag-attempt, hindi na ko nakasama kaya nagpose na lang ako. Astig!


All in all, this trip is a good one. I realize, kahit gano pa ka-pangit ang lugar, as long as you are with the right people, it will be an amazing experience. Sana next Kalahian Outing namin sa Bora na! Yuhuuu!!